Geschiedenis van Shiatsu
Shiatsu vindt zijn oorsprong in het oude oosten en komt voort uit Anma, een Chinese vorm van lichaamswerk. De eerste beschrijvingen over Anma komen uit de tijd van de Zhou en Qin dynasty zo'n duizend jaar V.C. Algemeen wordt aangenomen dat Anma zijn oorsprong vindt in China. Rond 562 N.C. wordt de Chinese Geneeskunde , waaronder Anma, in Japan geïntroduceerd door de boeddhistische priester Zhicong. Deze kennis ontwikkelde en verfijnde zich verder in Japan. Rond 1570 word de westerse wetenschap geïntroduceerd. In de periodes daarna nam de Westerse invloed verder toe met als hoogtepunt de Mei-Ji periode (1868-1912), bekend als de rehabilitatie periode. De Westerse benadering werd een norm voor de medische wereld in Japan. Alleen Westerse geschoolde medici mochten nog Traditionele Japanse Geneeskunde uitoefenen met als gevolg een enorme terugval in de status van deze traditionele vorm. Het hoge medische aanzien en de diagnostische aspecten van Anma raakte mede in verval. Aan blinden werd in deze periode een eenvoudige vorm van Anma aangeleerd om zodoende in hun eigen onderhoud te kunnen voorzien. Anma werd meer een massage voor ontspanning en weldaad. Gezocht werd naar een nieuwe naam om het vak legitiem uit te voeren. Shiatsu als naam werd in 1919 voor het eerst gebruikt door Tamai Tempaku in zijn boek Shiatsu Ho (Shiatsu methode). Hij was een specialist in Ampuku, Shiatsu van de buik en bezat tevens over een grote kennis van de Westerse anatomie en fysiologie. Onder zijn studenten waren Tokujiro Namikoshi en de moeder van Shizuto Masunaga. Namikoshi heeft verder gezocht voor een wijde verspreiding en popularisering van Shiatsu onder het groot publiek, o.a. door televisieprogramma's waarin acupressuurpunten voor lichte klachten werd onderwezen. De Oosterse Geneeskunde is in de Namikoshi stijl niet geïntegreerd. In een poging om Shiatsu erkend te krijgen, verbande hij elke verwijzing hiernaar. Hij beschreef de effecten van zijn therapie enkel in de Westerse, fysiologische en anatomische termen. Vooral dankzij zijn inspanningen erkent de Japanse overheid in 1954 Shiatsu als een vorm van Anma en in 1964 als apart specialisme. Zen Shiatsu werd als stijlvorm in de jaren zeventig door Shizuto Masunaga ontwikkeld. Hij was een leerling van Namikoshi, kwam uit een nest van Shiatsutherapeuten en was tevens psycholoog. Het is zijn verdienste dat de energetische principes van de Oosterse geneeskunde weer een plek kregen in de Shiatsu. Hij ontwikkelde zijn eigen theorie over de energetische structuren in het lichaam en breidde het klassieke meridianennetwerk van 12 naar 24 meridianen. In zijn omschrijving van de meridiaanfuncties benadrukte Masunaga de mentaal/emotionele impact en minder de fysieke functies. Voor zijn dood in 1981 stuurde Masunaga vele studenten naar alle delen van de wereld om Zen Shiatsu te verspreiden.
Bron lesmateriaal jaar 1.
